Royce White wil meedoen aan de WNBA-draft — als vrouw

In augustus 2026 kondigden twee voormalige NBA-spelers aan dat ze zich kandidaat stellen voor de WNBA-draft — als vrouw. Royce White en Enes Kanter Freedom grepen daarmee terug op een discussie die al jaren door de Amerikaanse sport speelt: wat houdt een man eigenlijk tegen om zich in te schrijven voor de vrouwencompetitie? Sportcommentator Clay Travis goot er nog een schepje bovenop met een miljoenenbod aan de Las Vegas Aces. Wat volgde was geen serieuze sollicitatie, maar wel een test van hoe stevig het beleid van de WNBA eigenlijk is.

Twee mannen, één damescompetitie

White, een voormalig NBA-speler met een kort en weinig indrukwekkend profverleden — drie wedstrijden, één gemiste worp — liet via sociale media weten dat WNBA-speelsters nachtmerries zouden krijgen als ze tegen hem moesten verdedigen. Hij vergeleek zichzelf met Michael Jordan. Enes Kanter Freedom, eveneens een voormalig NBA-center, sloot zich aan bij de aankondiging. Beiden claimden zich in te schrijven voor de eerstvolgende WNBA-draft, de jaarlijkse selectieronde waarmee teams nieuwe speelsters aan hun roster toevoegen.

Sportcommentator en OutKick-oprichter Clay Travis voegde er een publiciteitsstunt aan toe: hij bood tien miljoen dollar als de Las Vegas Aces, de regerend kampioen, het zouden opnemen tegen een jongensteam van een middelbare school naar zijn keuze. Het bod was nooit bedoeld om te worden geaccepteerd. Het diende om een punt te maken over het fysieke verschil tussen mannen en vrouwen in de sport.

Provocatie met een kern van waarheid

Columniste Princella D. Smith, zelf voormalig basketbalspeelster in de NCAA Division II, schreef in The Washington Times dat de hele actie niet draait om het beschermen van vrouwen, maar om het vernederen ervan. Ze noemt Whites aankondiging een troll: een geënsceneerde poging om iets af te dwingen wat volgens haar toch al niemand serieus ontkent, namelijk dat mannen fysiek in het voordeel zijn.

Smith wijst erop dat juist Whites magere NBA-verleden zijn geloofwaardigheid ondermijnt. Wie in drie profwedstrijden één worp mist en verder amper speelde, heeft weinig te bewijzen op het hoogste niveau, laat staan dat hij in de vrouwencompetitie plots een dominante speler zou zijn. Volgens haar zegt de stunt vooral iets over de onzekerheid van mannen die het sportieve succes van vrouwen als een persoonlijke uitdaging lijken te zien.

Een gat dat andere bonden allang dichtten

Wat de zaak-White en Kanter Freedom vooral blootlegt, is hoe ver de WNBA achterloopt bij andere Amerikaanse sportorganisaties. De NCAA sloot de vrouwencategorie in februari 2025 expliciet af op basis van geboortegeslacht. World Athletics, World Aquatics en de UCI namen voor de internationale topsport vergelijkbare stappen. Zonder een even expliciete regel blijft de vraag open of een competitie als de WNBA zo'n aanmelding op voorhand kan weigeren, of dat ze eerst met een juridisch en publicitair conflict te maken krijgt.

Precies dat gat maakt de stunt effectief, ook al verwacht niemand serieus dat White of Kanter Freedom daadwerkelijk gedraft worden. Het dwingt de competitie om hardop te zeggen wat tot nu toe onuitgesproken bleef verondersteld.

Waarom dit meer is dan een grap

Voor wie de afgelopen jaren de discussie rond onder meer Lia Thomas, Imane Khelif en Hannah Mouncey volgde, is het patroon herkenbaar: zolang een sportbond geen sluitende regel op geboortegeslacht heeft, blijft de vrouwencategorie kwetsbaar voor precies dit soort testen. Of die test nu oprecht bedoeld is of, zoals hier, als provocatie: het resultaat is hetzelfde. Bonden worden gedwongen alsnog een standpunt in te nemen.

Voor de WNBA is de kwestie daarmee niet langer alleen een online rel. Zolang de competitie geen duidelijke, op geboortegeslacht gebaseerde toelatingsregel formuleert, blijft de deur op een kier staan, en zal die kier steeds opnieuw worden opengeduwd, serieus bedoeld of niet.

Lees ook onze casus over Sophie Cunningham en de vrouwensport, of bekijk alle casussen.